ჟღერადი წამი უკუნ ღამეში

ღამეა - უკუნეთი ღამე... ქუჩები ჩაუბნელებიათ, აქა-იქ მხოლოდ რამდენიმე ყვითელი წერტილი ცდილობს გაბატონებული წყვდიადის გაფანტვას... ტკივილნარევი ბედნიერება... ცრემლნარევი სიხარული... ოდესმე გიგრძვნიათ ასეთი რამე?

გარდამავლი წამი

მე ვარ ლილე ბარნოვი 18 წლის, ძალიან დიდი და ლამაზი ოჯახი მაქვს. მყავს დედა და მამა , მამას ძალიან ბევრი ბიზენესი აქვს დედა კი ლექტორია ერთ-ერთ უნივერსიტეტში. მყავს ორი და და ორი ძმა, ყველაზე უფროსი 25 ანუკია რომელიც დაოჯახებულია და ორი შვილი

მე გამახსენდა ქალი, ქალი რომელსაც შევარქვი წამი.

სწორედ ეს ქალი შემხვდა იმ დილას ეკლესიაში, თან ახლდა დედა უკვე ხნიერი, თუ მეხსიერება არ მღალატობს ოთხმოც წელს იყო გადაბიჯებული. თვალებს ვხუჭავ და მახსენდება მისი ნაოჭ შეპარული სახე, მისი ჭაღარა.. და თვალები? საოცრად მშვიდი, ცოტა შეშინებული. მისი

წამი, წამება, წამიერება (ნაწილი 1)

-რომელი საბუთები?-უცხოეთიდან ჩამოტანილი.. -ლიზა! შენ რა ისევ მაგაზე ფიქრობ, ხომ შემპირდი დავივიწყებო?-არა დეიდა მასე არ არის! ის მე დავიმსახურე და შესაბამისად იარაღის ტარების უფლებაც მაქვს და ამას ვერც ერთი სულიერი ვერ

დაიჭირე წამი (სრულად)

18 ნოემბერი იყო,ჩემი დაბადებისდღე დილიდდან ლანა მოვიდა და მთელი დღ მხიარულად გავატარეთ საერთოდ დაბადებისდღეების გადახდა არმიყვარდა ამიტომაც ჩვენს "პონტში" ვიხალისეთ საღამოსკენ კი უკვე ზეზეულად გვეძინებოდა

-15 წამი... -მიყვარხარ.

- კოლეჯიდან დამირეკეს და მითხრეს, რომ გუშინ არ მისულხარ, დღეს კი ლექციების დაწყებამდე წამოხვედი, რას ნიშნავს ეს ყველაფერი? -რომ დავბრუნდები ყველაფერს აგიხსნი. -იმედია სერიოზული მიზეზი გაქვს. გოგონამ მომაბეზრებლად გადაატრიალა თვალები, თუმცა უეცრად

-15 წამი... -მიყვარხარ.

თეთრი გაცვეთილი კედლების კუთხიდან, დაახლოებით 3 კამერა უთვალთვალებდა ოთახის ცენტრალურ ნაწილს, სადაც ორი ასევე გაცვეთილი თეთრი სავარძელი, ერთმანეთის პირისპირ იდგა.

10 წამი (სრულად)

მუხლებზე ვდგავარ სასაფლაოს კარის წინ, უკან შეკრული ხელებით და ვხვდები, რომ სიკვდილამდე ცოტა დრო მრჩება. ჩემს წინ, ჯიბეგამოხეული და დაძონძილშარვლიანი 20 წლის ბიჭი დგას, რომელსაც ხელში ჩემი იარაღი უჭირავს და ლულა ჩემს შუბლთან აქვს გასწორებული.

30 წამი შუქნიშანზე

-ისე შენს მძღოლს დიმიტრი ქვია.დიმა ყიფიანი. თავაზიანად გაუწოდა ხელი მიკას. -ახალგაცნობილ მგზავრს-მიკა მელითაური. -ლამაზი სახელია,უცხოც. -ბებიას საპატივსაცემულოდ დამარქვეს.

წამი დედამიწაზე გატარებული დღეებიდან

ცხოვრება....დრო..წამი..წუთი..სიცოცხლე... და ჩვენ სამყაროში წამიდან წამამდე წლიდან წლამდე საუკუნიდან საუკუნემდე....ხანდახან მინდა ამოვეფეთქო თითქოს ვულკანი ვიყო...მაგრამ ცხელი ლავის მაგივრად სიცოცხლის ცხელ სუნთქვას ვგრძნობდე მიწისძვრად იქცეს გულის